Zon, zee en volleyballen

Veertien volleybalteams deden tweede Paasdag een poging om de Wisselbeker 2007 van het Oud-katholiek volleybaltoernooi in Egmond te winnen.

Na een sportieve middag mocht het team uit Egmond de beker in ontvangst nemen. Of beter gezegd: één van de Egmond-teams, want maar liefst zes ploegen uit de kustplaats deden mee. Zo was onder andere de Reddingsbrigade nadrukkelijk aanwezig, speelden jongeren in het OK-team en vormden zes vrouwen “Vroom, Vrij & Blij.
En, dat moet ook vermeld worden: de Egmonders spelen het spel goed! De eerste drie plaatsen waren voor Egmondteams.

Opvallend op het toernooi was het grote aantal jongerenteams. Prijsuitreiker pastoor Harold Munch complimenteerde hen en voorspelde dat deze teams die nu nog onderin de ranglijst genoteerd staan, de finalisten van de toekomst zullen zijn. Culemborg ziet dat wel zitten en liet weten dat zij het Volleybaltoernooi 2008 willen organiseren; een thuiswedstrijd spelen is wel prettig!

Qua punten speelde het team van Hilversum niet hun beste wedstrijden, een tiende plaats in de eindstand, maar het plezier en het enthousiasme was er niet minder om.

Aan de opdracht groei was ruimschoots voldaan: drie spelers van het team zijn parochiaan en de andere drie zijn vrienden die graag te hulp schoten. Eenmaal in de sporthal in Egmond bood Peter uit Hoofddorp ook zijn krachten aan en kon er zelfs met wissel gespeeld worden.

Na de goed georganiseerde middag was er nog voldoende tijd en zon voor een bezoek aan het strand en zeker weten dat sommigen dat ook gedaan hebben!

De volleyballers: Peter, Jillis, Pjotter en Nikki vooraan, daarachter Bart, Bart en Willem.

Paaskleuren

De bloemschikking voor het altaar vertelt het verhaal van Pasen:

De jute ondergrond van de vasten is vervangen door een wit kleed, de kleur van het feest.
De grote tak die de hele vastentijd inkeer en droefheid uitgedrukte, is 180 graden omgedraaid.
Vorm en takken maken een beweging naar omhoog: we staan op met onze Heer.

Deze tak met zijn dode hout is overdekt met bloemetjes en levend groen (klimop, het symbool voor trouw en eeuwig leven).
Ook het zwartgeblakerde hout van de vastenschikking is nog aanwezig, maar nu met daar bovenuit een mand vol nieuw leven. 

De tijd van inkeer heeft ons gereinigd en we mogen het leven als nieuwe mensen tegemoet treden.

 

Van witte en zwarte doeken

Na het uitbundige begin van de Goede Week op Palmzondag jl keerde weer een soort van rust in de kerk,maar wel een vreemd soort rust met ingehouden adem om wat er nog komen gaat.Het grote kruis op het kerkplein leek al gauw een vertrouwd deel van het plein.Tot donderdag er een groot wit doek om het kruis heen wapperde. Alles kwam opnieuw in beweging: er was weer een eucharistieviering waarin het Gloria  klonk,brood en wijn werden gedeeld en het laatste avondmaal van Jezus werd herdacht.
Maar ook werd aan het einde van de viering het kaarslicht gedoofd en het altaar leeg gemaakt als teken van de verlatenheid en eenzaamheid van Jezus’ laatste nacht. Vrijdag, Goede Vrijdag, hangt een zwart doek om het kruis;vernedering, veroordeling, kruisiging. Jezus’ leven loopt ten einde.

 

In de viering van 15.00 uur zal de priester het kruis de kerk binnendragen en dan zingt hij:
‘Aanschouwt het hout des kruises waaraan het heil van de wereld heeft gehangen’.

Hoeveel mensen heb je nodig om een kerk te vullen?

Woensdagavond. Een stille kerk. ‘Een half uurtje meditatief moment’, hadden we het geadverteerd. En maar liefst twee mensen waren er op af gekomen… Bummer. Dacht ik. Drie mensen om welkom te heten, teksten voor te lezen en een paar liedjes te begeleiden op piano. Vijf mensen in een grote kerk. Verdwaald.

Tijdens de voortgang werd het buiten donker, en binnen dus ook. Trok de kaars die als enige in het midden stond meer aandacht naar zich toe en verdiepten zich de stiltes die vielen.

Op reis van palmzondag naar witte donderdag. Jezus in Jeruzalem. Ruzie zoekend en krijgend. Aarzelend zingen: ‘Midden onder u staat hij die gij niet kent’ (Wil degene die Huub Oosterhuis naar de zijlijnen van de liturgie probeert te dwingen, zelf alsjeblieft zijn biezen pakken?)

En wat zegt hij dan, die midden onder ons staat? “niet u hebt mij, maar ik heb u uitgekozen”. En vijf mensen wordt een massa, en in de stilte klinkt het leven.

“Mooie dienst”, zegt een van de twee bezoekers en van de ander komt een mooi-vriendelijke knik ten afscheid. Hoeveel mensen heb je eigenlijk nodig om een kerk te vullen? 

Futiel

Vanavond ‘Son of Man’ gezien. Vrijdag zendt de IKON de film uit en het is een aanrader. Het is een adaptatie van het Jezus-verhaal, geplaatst in de townships van een fictief ‘Judea’ in Zuidelijk Afrika.
‘Dit is mijn wereld’, zegt de Jezus-hoofdpersoon tegen het kwaad dat hem bedreigt. ‘Nee. dit is mijn wereld’, antwoord het kwaad. En de strijd begint. Tegen onrecht, censuur, onderdrukking en dwang.

Maar wat is het futiel allemaal! Een klein groepje mensen (12 plus 1), die samen praten, zingen, en onderling discussieren hoe het anders zou moeten in hun leefwereld. Praten en doen tot de dood er op volgt. En dan? Het is de geschiedenis van zovelen die op zijn gestaan tegen de machten die hen eronder hielden. En die het allemaal uiteindelijk met de dood hebben moeten bekopen.

Wat is het dat me drijft om te geloven dat de geschiedenis van één van die mensen de geschiedenis op zijn kop heeft gezet? Waarom zouden we juist rondom hem kerken bouwen, goede weken organiseren, liederen componeren en gebeden schrijven? Ik weet wel dat het antwoord pas komt in de paasnacht, maar wat nu vooral bijblijft is het ongelofelijk futiele, minieme en altijd weer repeterende verhaal van mensen die het ideaal belangrijker vonden dan hun eigen leven, die boven zichzelf uit geloofden.

Ik wil het geloven, al zou iedereen het tegendeel bewijzen. Ik wil het geloven dat het iemand een keer gelukt is om boven de vergetelheid uit te stijgen en zijn ideaal en geloof mee te delen aan al die miljoenen die na hem de wereld hebben bevolkt en bevolken. Ook nog zonder het antwoord dat pas in de paasnacht gegeven wordt. Dit is zijn wereld. Dit is mijn wereld.

En kijken vrijdag!

 

Pas op, een processie!

Voor de eerste keer met palmpasen van het kerkplein af, de buurt door. De palmpasenprocessie, door het prachtigste weer begeleid, ging dit keer niet alleen het kleine stukje van de Akker naar de kerk, maar maakte een ‘rondje om de kerk’. Muzikanten en misdienaars voorop en een bonte kleurige stoet erachteraan. Buurtbewoners waren vooraf gewaarschuwd met een pamflet in de bus: “Pas op, een processie!”.

Het werd een feest. Vrolijkheid, muziek, zingende kinderen en een koor, dat ternauwernood boven het geroezemoes uit de rijen uitkwam… “We lopen voor gek, maar laten we dan maar es gek doen”. Want het is niet voor niets de dag waarop we de intocht van Jezus in Jeruzalem weer vieren en gedenken. 

Op het kerkplein een reusachtige ‘palmpasenstok’, die na de eucharistieveiring alweer veranderd bleek in een groot houten kruis, dat de hele paasweek het plein zal domineren.  De goede Week in de St. Vitusparochie is niet onopgemerkt begonnen.

Update met foto’s: ‘Vrolijk gekleurde stokken: Palmpasen komt eraan!’

Afgelopen zondag, een week voor Palmzondag, werd na kerktijd vrolijk en hard gewerkt aan de palmpasenstokken. Een flink aantal kinderen zocht mooi gekleurd papier om aan hun houten kruizen vast te maken. Ze regen pelpinda’s aan een draad en maakten deze ketting met rozijntjes en ander  lekkers vast aan het kruis. Niet alleen omdat het lekker is en niet alleen omdat het leuk staat, maar omdat alles van de palmpaasstok verwijst naar het verhaal van Jezus.

 

 

Wat de kinderen nog niet op hun palmpasenstok konden vastmaken was het broodhaantje. Dat wordt volgende week, op zondag 1 april erop gezet als de optocht van palmpasen gelopen gaat worden (9.30 uur).Tijdens het versieren werd onder andere verteld over de 12 pinda’s die herinneren aan de 12 apostelen, het palm (buxus) takje waarmee Jezus werd toegezwaaid bij zijn intocht in Jeruzalem en die rozijnen, het moeten er dertig zijn, evenveel als de zilverlingen die de prijs waren voor het verraden van Jezus.

Samen met alle mensen van de kerk kijken we eerst hoe de palmtakjes gezegend worden en dan, na het uitdelen van de takjes, begint de optocht, de processie door de buurt en dan weer terug naar de kerk om verder te vieren.

Natuurlijk wordt er in de optocht muziek gemaakt en zingen de kinderen en alle anderen:

Met blaad’ren staan ze te zwaaien
Zijn Naam is in hun mond    
Hosanna voor onze Koning 
als Hij voorbij hen komt.     
  

 

Zorgen tussen hemel en aarde

Tijdens hun Mondje dicht-actie hebben de vastende jongeren gekeken naar The Terminal, een film waarin ene Victor ‘gevangen’ zit op een luchthaven. Buiten zijn schuld om, maar dat helpt hem niet. 

De filmsituatie komt gelukkig niet iedere dag op een luchthaven voor, maar wel gebeurt het regelmatig dat reizigers een beetje hulp en aandacht kunnen gebruiken. Omdat er iets gebeurd is waardoor mensen overstuur zijn, omdat ze om welke reden dan ook even een ander nodig hebben om getroost te worden of om verder op weg geholpen te worden. Voor al deze hulp die niet aan de servicebalies van de luchtvaartmaatschappijen kan worden gegeven, staan op Schiphol de mensen van het Luchthavenpastoraat klaar (www.luchthavenpastoraat.nl).

Die Mondje dicht-jongeren hadden niet zomaar deze film uitgezocht. Het geld dat zij met hun actie ophaalden is bestemd voor het vastenproject van dit jaar, inderdaad het Luchthavenpastoraat.
Vanaf Aswoensdag geven parochianen voor dit doel en afgelopen zondag kon de penningmeester als tussenstand noteren: 1572 euro! Daar komt de bijdrage van de jongeren (ruim 700 euro!) nog bij.

De vastenactie loopt nog een paar weken door en na Pasen hopen we een mooi bedrag te kunnen overmaken naar de mensen van het Luchthavenpastoraat.

Paasdrukte aan het Melkpad

Vrolijke en leerzame Paasdrukte in de Oud-Katholieke parochie Sint Vitus in Hilversum

De weken voor Pasen staan traditiegetrouw bol van de activiteiten. De Oud-katholieke parochie Sint Vitus in Hilversum biedt iedereen een scala van mogelijkheden om ‘iets aan Pasen te doen’.

Het bijzondere van de Oud-katholieke Kerk in Hilversum is dat de activiteiten zeker niet alleen gericht zijn op de eigen parochianen. Oud-katholieken zijn van huis uit al gastvrij en ruimdenkend, zij zijn voorstanders en wegbereiders van de oecumenische gedachte en onder leiding van pastoor Leen Wijker willen zij het Paasfeest en de Paasgedachte delen met zo veel mogelijk mensen. Daarom wordt er naast de verschillende vieringen in de Goede week en tijdens Pasen ook ruim aandacht besteed aan zaken die voor kinderen en volwassen belangstellenden ‘van buiten’ aantrekkelijk zijn.

KINDEREN EN OPTOCHT

Op Palmzondag, 1 april, is de traditionele zegening van de Palmtakken in gebouw ‘de Akker’. Daarna is er een feestelijke optocht door de buurt van de kerk met aansluitend de Palmpasen-eucharistieviering in de prachtige kerk aan het Melkpad. Maar er is meer. Want tijdens die optocht (‘processie’) lopen de kinderen met ‘palmpasenstokken’. Maar hoe kom je daaraan? En hoe maak je die? Daarom is er een kleine ‘cursus’ waar kinderen tot 12 jaar leren hoe je een mooie palmpasenstok kunt maken. Dat is op 25 maart om 11.30 uur in gebouw ‘de Akker’ aan het Melkpad 14a. Tijdens het maken wordt de kinderen een korte uitleg gegeven over wat Pasen en Palmpasen eigenlijk is. Hun ouders kunnen als ze dat willen tegelijkertijd meedoen aan een workshop over Pasen.

 ‘PASEN VOOR DUMMIES’

Op 20 en 27 maart zijn er in de kerk aan het Melkpad twee avonden voor mensen die wel (weer) eens willen weten wat er met Pasen in de kerk eigenlijk allemaal aan de hand is. Onbekend maakt onbemind is de gedachte die erachter zit. Steeds meer mensen hebben geen idee meer wat het Paasfeest zo belangrijk maakt. Het is een feest waar de essentie van het Christendom centraal staat. Geen romantiek van een baby in een kribbe, zoals met kerst, maar een confrontatie. Met het verhaal lijden en dood en wederopstanding van Christus én met ons eigen leven. Wat is de diepere betekenis van het feest, hoe vier en gedenk je in één week de gevangenneming, de veroordeling, de dood en de opstanding van Jezus? Hoe mooi is de symboliek van de vieringen? Wat gebeurt er toch achter die kerkdeuren in de week voor Pasen en op Pasen zelf? Op al deze vragen en meer krijgen bezoekers van ‘Pasen voor Dummies’ antwoord.

 DE KERK IS OPEN

De hele week van Pasen is er iedere avond een viering. Op maandag en woensdag (2 en 4 april, van 20.00-21.00 uur) zijn er korte ‘stiltevieringen’, met teksten, muziek en momenten om stil te staan bij het verhaal over Jezus in Jeruzalem. Dinsdagavond om 20.00 uur wordt in het kerkgebouw een film vertoond, een (nog) vrijwel onbekende film uit Zuid-Afrika, die een geheel andere visie geeft op het Leven van Jezus en het lijdensverhaal. Met een professionele inleiding en mogelijkheid tot nagesprek.

 VOOR JONG EN OUD

En natuurlijk is iedereen van harte welkom tijdens de ‘gewone’ vieringen in de Goede Week of de Stille week. Palmzondag op 1 april, Witte Donderdag op 5 april, Goede Vrijdag op 6 april, Stille Zaterdag op 7 april en de Paasviering op zondag 8 april. De deuren van de Oud-katholieke Kerk Sint Vitus aan het Melkpad 12 in Hilversum staan deze week wagenwijd open voor iedereen. Beleef Pasen. Vier Pasen met ons mee!

 Alle informatie en tijden op een rij: www.stvitus.nl of bij pastoor Leen Wijker: 035-6248009.

Waarom er 12 pinda’s aan een palmpasenstok hangen.

Op zondag 1 april is het Palmpasen, de zondag dat we in optocht door de kerk gaan maar ook daar buiten, een rondje door de buurt.  Een vrolijke stoet van zingende en met takjes zwaaiende mensen, muzikanten en kinderen met vrolijk gekleurde palmpasenstokken. De palmpasenstokken maken de kinderen zelf en wie wil meedoen, mag op zondag 25 maart komen om de stok te maken. Dan hoor je meteen wat die 12 pinda’s te betekenen hebben en hoe laat de optocht op zondag 1 april begint. 

Meer informatie lees je bij Pasen 2007 en dan natuurlijk ‘palmpasenstokken maken’ aanklikken.

Mondje dicht! 24h

(met verslag van hun ervaringen nu- in 2007 ) Het is begonnen, de 24uurnietsetenmondjedicht-actie van een aantal parochiejongeren. Op hun werk, in een winkel, thuis of op een voorlichtingsdag, het begint gewoon. 

Wat kun je er vooraf over zeggen? Lisa voorziet stevige aanvechtingen maar heeft goede moed: 

“Het is twaalf uur en het 24 uur niet eten is begonnen. Aangezien eten één van mijn hobby’s is en ik van meerdere bronnen heb gehoord dat ik een zogenaamde ‘vreetzak’ en ‘lekkerbek’ ben zal het zeker niet makkelijk worden. Ik ben aan het werk tot vijf uur en tot die tijd zal het vreselijk afzien zijn.
De verleiding hier in het winkelcentrum zijn ontzettend groot;
de heerlijke hartige broodjes van de broodjeszaak hier verderop.. de verrukkelijke knabbelstokken van de bakker.. de slagerij met de perfécte broodjes kroket en de lekkerste mosterdsaus die er bestaat.. de vietnamees met de loempiaatjes hier op het plein.. de vaste klant die elke zaterdag vraagt of we zin hebben in iets lekkers.. en zo kan ik nog uren doorgaan.                   

                    

Gelukkig heb ik veel afleiding, want thuis zitten met een volle koelkast was misschien nog wel iets moeilijker geweest.
Veel water drinken is het advies wat ik van veel mensen kreeg, en dit ga ik dan ook zeker opvolgen… “

Jillis:
Net terug van de open dag aan de Universiteit van Utrecht zit ik hier aan tafel met de bon voor het lunchpakket dat we daar zouden krijgen ongebruikt nog voor me. En m’n kopje thee. Want, joepie, de vasten is begonnen!

Geen frietje op het station genomen, geen broodje gehaald bij die lekkere warme bakker onderweg en voor het eerst sinds maanden aan de thee. Want, help, ik mag ook geen koffie!

Hoewel ik op het moment nog totaal geen trek heb, laat staan het maaggeknor dat ik vanavond wel zal krijgen, merk ik al wel dat een dagje vasten toch wat discipline kost. Of eigenlijk vooral jezelf eraan blijven herinneren dat je vast. Net als Lisa ben ik toch ook een behoorlijke lekkerbek en een crackertje, beker yoghurt of een paar dropjes zijn zo gepakt.

Maar, het gaat goed, m’n tweede kopje thee is ver-ruk-ke-lijk (Alice, mogen we echt geen koffie?) en energie heb ik ook nog genoeg, dus nu met m’n erom piepende hond uit!

En nu echt…

Het eerste verslag!
De gesloten mondjes hebben zich verzameld in Leens nederige optrekje! Na even kort besproken te hebben hoeveel honger we al wel niet hadden (Astrid: “Als een paard!”, bij de rest viel het mee :)), heeft Leen een simpel doch smakelijk tuinbouillonnetje voor ons gemaakt.  Hoewel het niet bepaald dat lekkere broodje kroket was, was het in ieder geval wel goed warm en toch stilde het onze kleine trek een beetje.
Helaas, hierna alleen nog maar thee (Leen: “Ik heb wel een heleboel smaakjes!”) en water!

Maar toen!

Mariëtte arriveerde! Ook zij was benieuwd naar onze mate van trek dan wel honger maar het verbaasde haar niet dat dat eigenlijk nog niet zo speelde.  In het kort vertelde ze wat er nu eigenlijk gebeurt als je het typische ‘hongergevoel’  krijgt: glucose is de boosdoener! Of liever gezegd, de (nu verminderde) hoeveelheid in je bloedbaan, je zogeheten bloedsuikerspiegel. Normaal ligt deze ongeveer tussen de 3,5 en de 6,5. Het verschil tussen ons dappere vasters en Leen “die morgen nog een intensieve dienst heeft”, was goed te merken!
Met een glucosemeter (én een prikje in de vinger om bloed te tappen :O) stelde Mariëtte onze glucosewaarden vast. Terwijl Leen op de 6,9 eindigde lag ons gemiddelde zo rond de 4,8.
Voorlopig dus nog geen zorgen dat het te laag wordt, maar; mochten we duizelig worden, dan maar een vruchtensapje!
En: voor vanavond en morgenochtend werd ons een verfrissend wandelingetje aangeraden. Wéér niet lekker uitslapen morgen, dat ook nog!

Brrr, beestjes!

Leuk hoor, logeren bij de pastoor!
Zit uw hongerige journaliste dapper berichtjes te posten om de site up-to-date te houden, landt er zomaar een lieveheersbeestje op het toetsenbord!
…jawel, Leen heeft last van een lieverheersbeestjesplaag..-_-
Gelukkig lijken ze de zolder waar wij slapen nog niet zo geïnfiltreerd te hebben en kunnen we misschien ongestoord “The terminal” gaan kijken!
….hoewel, als we Leen moeten geloven..zitten daar “grote, dikke, zwarte muizen!”

 

Jawel, ze zijn nog wakker!
Hoewel ‘actief’ en ‘levendig’ dan in dit geval weer niet onder die term vallen..  Bart en Sanne hadden gister een scoutingnacht waardoor hun vermoeidheid alleen nog concurrentie krijgt van een bijna-in-slaap-vallende-of-is-ze-al-in-slaap-gevallen?-Astrid, maar, tot dusver bleven we ze nog wakkerporren!
Want in de DVD-speler van Alice zat “The Terminal”. Jawel, over een luchthaven!
Pastoraatmedewerkers zijn we helaas niet tegengekomen, aangezien de leidinggevende van de luchthaven de hoofdpersoon er juist uit probeert te werken. Viktor Navorski, het hoofdpersonage gebaseerd op iemand die het allemaal ook echt heeft meegemaakt, komt van zijn thuisland Katrozhia aan in de VS.
Tijdens zijn vlucht is er echter een coup gepleegd en zijn land bestaat simpelweg gewoon niet meer. Geen land dus geen paspoort, geen paspoort dus geen visum, geen visum dus geen bezoek aan de VS! Hoewel de directeur zijn probleem het liefst doorspeelt naar een ander, blijkt Viktor prima in staat te zijn zich aan te passen. Het einde liet echter nog een tijdje op zich wachten, want…

Net toen het spannend werd kwam Dio binnen!
Met een stapel dvd’s en een boekje Intercity Bestemming Pasen. Op de dvd waarvan wij er allemaal eentje gekregen hebben staan zes filmpjes bij zes stations van Pasen. Zes stations op een lijdensweg. Enkele stations hebben wij bekeken, slechts een enkele maal gehinderd door plots opduikende lieveheersbeestjes.
De val, de vrouwen van Jeruzalem. Beelden en schilderijen bij een tekst over de Jezus’ weg naar het kruis.
Dio heeft ons toen enkele teksten uit het boekje voorgelezen, van Palmzondag tot de dood aan het kruis en de verloochening op Goede Vrijdag (paasnacht blijft nog even een verrassing…).

Zoals Dio mooi verwoordde: “Het leuke van dit is dat je het in je eigen leven kan plaatsen. Het wordt je eigen verhaal.”

En hoe is het met de honger?
Thee helpt, vinden wij! In ieder geval lekker warm.. en natuurlijk is het grote scala aan smaakjes ook niet mis! Bosvruchten, mint, Engelse melange… ook al vast hij niet mee, Leen doet wel z’n best voor ons! 🙂
Lisa heeft enkele trek-dipjes doorstaan, Astrid heeft nog steeds behoorlijke honger, Sanne ondertussen ook best wel. Bij Bart is niet zozeer z’n trek maar meer z’n moeheid opvallend; als dat nachtelijke wandelingetje hem nog maar lukt! Jillis’ maag protesteert nog niet zo erg tegen het niet eten, maar haar hersenentjes bleven gedurende de film haar toch maar steeds doen denken: “Zie je wel dat je The Lion King in die dvdspeler had moeten schuiven…” En niet onterecht! Het laten zien van Whoppers, Whoppers XL, ontzettend-lekker-eruitziende-broodjes, en nog erger, chocola heeft de regisseur van The Terminal niet gemeden!
Simba eet tenminste nog larfjes en andere ‘slijmerige, maar smakelijke!’ insecten, maar of we zelfs na een dag vasten daar nou zo’n trek in zouden hebben… 🙂

De enige man in het groepje
en Astrid op de bank bij Leen in de woonkamer achterlatend gingen de échte stoere vrouwen de nachtelijke wandeling ondernemen! In de regen, helemaal van de pastorie tot aan het begin van de groest, wOW! o_0
Maar, genoeg gewandeld en actief geweest! Nog één pot thee, één van de tig smaakjes, en wij gaan lekker slapen!
Welterusten, en tot morgen!

en: YES, al 12 uur en 55 minuten zónder eten.. en koffie!
 

Kijk, jawel, ze leven nog,
De vasters zijn wakker! Hoewel Bart en Astrid pas rond 15:30 in slaap zijn gevallen zijn ook zij gesignaleerd, Bart zelfs dapper als eerste onder de douche (anders staan die vrouwen daar weer langzaam te doen…).
En gelijk ook maar even het hongergevoel gepeild: Bart heeft “best wel een beetje trek” en Lisa is het daarmee eens, maar voegt daar nog wel aan toe “maar wel in lekkere dingen”. Hoge nood is er dus nog niet zo! Astrid valt het nu alles mee, vooral omdat ze meestal “met zin in eten wakker wordt”. Sanne heeft ook niet zo’n last en Jillis ook niet. Doen we iets niet goed??
Tot zo bij de dienst, nu eerst thee!

(En voor degenen die nog graag een bijdrage aan onze actie zouden willen leveren; na de dienst zal er in de Akker nog een lijst liggen.)

 

Joepie, we hebben het gehaald!

We hebben er nog een één-uur-en-drie-kwartier-durende dienst voor moeten doorstaan, maar nu is onze vasten toch echt beëindigd. Hoewel we in de Akker nog wel braaf thee zaten te drinken en de verleiding van het eten van koekjes weerstonden, werden de chocola’tjes toch maar vast gepakt  ‘voor zometeen’ (stel je voor dat het weer mag en het zou zomaar op zijn!).
Maar toen het dan ook echt 12 uur werd, smaakte het geweldig, zeker aangezien de kop koffie erbij ook weer mocht! Daarna zijn we snel naar de pastorie verhuisd, waar Leen de broodjes al op tafel aan het zetten was. Terwijl wij ons vast te goed konden doen aan lekker sap, crueli, kwark en broodjes kaas verdween Leen in de keuken.. en verbaasde ons daarna met zijn kookkunsten! Daarna waren onze buikjes weer goed gevuld met een broodje (nou, mega-Italiaanse bol!) tartaar of eiersalade en Leen is ruimschoots vergeven voor het niet solidair meevasten!
Voldaan gingen we daarna naar huis: met een volle buik (alhoewel die van Lisa misschien wat té; “ik heb wel buikpijn nu!”) en met een mooie totaalscore aan opgehaald geld:
mits onze berekening klopt hebben we zo’n 700 € van onze sponsors gekregen!

Allemaal ontzettend bedankt!
En hoewel we de eerstkomende tijd misschien niet zoveel thee zullen drinken, vonden wij het in ieder geval ook hartstikke gezellig, leuk en goed om te doen!

Wordt niet meer vervolgd..

Pasen voor dummies

Het geeft niets om ervoor uit te komen dat er gebieden zijn waarop jij een ‘Dummy’ bent. De hoogste vorm van intelligentie is weten wat je niet weet…

Voor bij wie de kennis over Pasen en de daaraan voorafgaande dagen (de ‘Goede week’) behoorlijk is weggezakt, worden twee avonden georganiseerd. Lees veel meer hierover in het artikel onder het kopje Pasen 2007.