Zondag van de Goede herder

In de preek op deze zondag haalde priester Jan van der Steen woorden aan
van dichter Leo Herberghs:

waar zouden wij zijn als de herders
zelf zouden gaan dwalen, ten prooi
zouden vallen aan twijfels
niet meer treden in sporen van waarheid
niet met stok en staf ons voorgaan
en het kwaad niet meer zouden vrezen?
is dan tot in lengte van dagen
geen geluk meer om onze schreden
in het aangezicht van onze belagers?  

                                                                                                   (ade bethune)

Nostalgie en veel genieten

De senioren van de parochie werden afgelopen woensdag meegenomen door de vrouwenvereniging Priscilla op een verrassingstocht.
De bus bracht het gezelschap eerst naar Terschuur waar het museum voor oude ambachten en speelgoed werd bezocht.

Het museum bleek zoiets te zijn als de jaarlijkse rommelmarkt maar dan vele keren groter en per thema geordend. Een vitrine met Boldoot-flesjes, een kraamkamer met oude Zwitsalpoederbusjes, attributen van een fietsenmaker van decennia geleden, oude radio’s, koffergrammofoonspelers met 78 toeren platen, gebreid ondergoed en nog heel veel meer.
Een bonte verzameling van spullen waarbij al snel opmerkingen werden gemaakt als: ” o ja, weet je nog wel’ of ‘ dat gebruikten wij vroeger ook in de keuken.’

Op weg naar het adres voor de lunch in de Harskamp vertelde chauffeur Dirk over bijzonderheden van de Veluwe, oa over mossen (en niet mussen) die van het dak vielen en de weinige kippen in Barneveld.
Tijdens de lunch aan grote ronde tafels werd geanimeerd gepraat. Elkaar weer eens langer kunnen ontmoeten maakt zo’n dagje uit extra waardevol!

Om bij de derde stopplaats aan te komen werd gekozen voor een mooie rustige route door bossen met koninklijke lanen en langs heidevelden met poelen vol wilde zwijnen-sporen.

In het havenstadje Harderwijk wachtte palingroker Dries ons op. Staande voor de rookkast gaf hij tekst en uitleg over de paling, de visserij en het verwerken van de vis. Natuurlijk mocht er na de informatie ook geproefd worden!

Voor de terugreis begon was er nog tijd om Harderwijk even in te wandelen of een van de vele terrasjes te pakken.

Best wel een beetje moe, maar zeer te spreken over een gezellig en gevarieerd dagje uit stapte het gezelschap even na 18.00 uur weer uit op het kerkplein.

De Priscillianen worden hartelijk bedankt voor de organisatie en reken maar dat bij de foto-avond in het najaar alle verhalen weer loskomen!

 

Elke donderdag even stil

In de weken voor Pasen is een start gemaakt met de open kerk op de donderdagavond. Zo tijdens de uren van de koopavond staat de kerk open voor mensen die even een plaats van rust en stilte zoeken.
Om 20.00 uur wordt de stilte voor een moment doorbroken voor een lied, een gebed en enkele woorden.

Ook na het feest van de eerste zondag van Pasen blijven we doorgaan met de stiltevieringen en een open deur op de donderdagavond.

                          


Roep ik U in het donker,

licht wordt het al,

een lied welt al in mij op.

 

Zó nabij zijt Gij mij,

zó hevig raak ik U.

 

Familiebericht

Lucas Martinus, laatste telg uit de roemruchte geslachten Giskes en Parmentier, laatst aangeschoven parochiaantje, potentiële hoofdrolspeler in “De man met de opvallende muts revisited” en laatste hoop op het eindelijk winnen van het OKK volleybaltournooi in 2022, in beeld gebracht. Gefeliciteerd!

Ja, dat wil ik

In een nog donkere kerk waar alleen de paaskaars brandde en de kaarsen die een ieder in de hand had nog wat licht gaven, hadden al vele lezingen geklonken. Verhalen uit de Bijbel waarin verteld wordt hoe God trouw blijft aan zijn mensen. Ingrid had te kennen gegeven dat zij zich wilde aansluiten bij die traditie van mensen die met God onderweg zijn. In haar motivatie om zich te laten dopen in de Oud-Katholieke Kerk schrijft zij:
 “… In mijn leven is God er altijd al geweest. De doop in de paaswake is een bevestiging hiervan. Voor mij is God liefde en een steun in het leven. Licht, de essentie…”

   

Nadat het water gezegend was, werd de gemeente gevraagd om de doopbeloften te hernieuwen, opnieuw een bewust kiezen voor God.
Samen werd de geloofsbelijdenis uitgesproken en aan Ingrid werd de vraag gesteld of zij in dit geloof gedoopt wilde worden.

De priester zalfde de dopelinge met het chrisma, de olie voor dopen en vormsel, legde een wit doopkleed om haar schouders en gaf haar de doopkaars met de woorden:

Ontvang het licht van Christus,
het waarachtige licht,
dat voor alle mensen is verschenen.
Ga uw weg door het leven
als kind van het licht.

Na de viering waarin Ingrid tevens haar eerste communie ontving, werd haar niet alleen een ‘zalig Pasen’ toegewenst, maar ook een ‘ gefeliciteerd met je doop’, van harte! 

 

Deze had u nog te goed

De foto’s van tijdens de Paaswake waren nog in bewerking… Maar nu staan ze er. Een paar beelden van een indrukwekkende (en indrukwekkend lange) dienst. Beginnend met een flakkerend vuurtje op het plein en eindigend met een vol verlichte kerk. Een doop in het  midden van de nacht. De regen van het doopwater over de hoofden van alle aanwezigen en dan het ‘Gloria’ weer aangeheven. Klokken in de nacht. Hij is verrezen en dat zullen we weten!

Samen met de Paasmorgen dienst vormde het het einde van een intensieve week (en van dito 40 dagen), waarin de kerk elke dag wel iets te vertellen had en open stond voor iedereen. 

We zijn benieuwd naar uw reacties op de 40-dagentijd en en de Paasweek. Plaats ze hieronder of in het gastenboek.

Namens het kerkbestuur,
Dio van Maaren

{‘error’: {‘code’: ‘KTML_XHTML_ERROR’, ‘message’: ‘Cannot convert to XHTML. Make sure you have HTML Tidy installed. Error returned: Error executing command: tidy ‘–version’. Exit code: 127. Command returned: .’}}

Zon, zee en volleyballen

Veertien volleybalteams deden tweede Paasdag een poging om de Wisselbeker 2007 van het Oud-katholiek volleybaltoernooi in Egmond te winnen.

Na een sportieve middag mocht het team uit Egmond de beker in ontvangst nemen. Of beter gezegd: één van de Egmond-teams, want maar liefst zes ploegen uit de kustplaats deden mee. Zo was onder andere de Reddingsbrigade nadrukkelijk aanwezig, speelden jongeren in het OK-team en vormden zes vrouwen “Vroom, Vrij & Blij.
En, dat moet ook vermeld worden: de Egmonders spelen het spel goed! De eerste drie plaatsen waren voor Egmondteams.

Opvallend op het toernooi was het grote aantal jongerenteams. Prijsuitreiker pastoor Harold Munch complimenteerde hen en voorspelde dat deze teams die nu nog onderin de ranglijst genoteerd staan, de finalisten van de toekomst zullen zijn. Culemborg ziet dat wel zitten en liet weten dat zij het Volleybaltoernooi 2008 willen organiseren; een thuiswedstrijd spelen is wel prettig!

Qua punten speelde het team van Hilversum niet hun beste wedstrijden, een tiende plaats in de eindstand, maar het plezier en het enthousiasme was er niet minder om.

Aan de opdracht groei was ruimschoots voldaan: drie spelers van het team zijn parochiaan en de andere drie zijn vrienden die graag te hulp schoten. Eenmaal in de sporthal in Egmond bood Peter uit Hoofddorp ook zijn krachten aan en kon er zelfs met wissel gespeeld worden.

Na de goed georganiseerde middag was er nog voldoende tijd en zon voor een bezoek aan het strand en zeker weten dat sommigen dat ook gedaan hebben!

De volleyballers: Peter, Jillis, Pjotter en Nikki vooraan, daarachter Bart, Bart en Willem.

Paaskleuren

De bloemschikking voor het altaar vertelt het verhaal van Pasen:

De jute ondergrond van de vasten is vervangen door een wit kleed, de kleur van het feest.
De grote tak die de hele vastentijd inkeer en droefheid uitgedrukte, is 180 graden omgedraaid.
Vorm en takken maken een beweging naar omhoog: we staan op met onze Heer.

Deze tak met zijn dode hout is overdekt met bloemetjes en levend groen (klimop, het symbool voor trouw en eeuwig leven).
Ook het zwartgeblakerde hout van de vastenschikking is nog aanwezig, maar nu met daar bovenuit een mand vol nieuw leven. 

De tijd van inkeer heeft ons gereinigd en we mogen het leven als nieuwe mensen tegemoet treden.

 

Van witte en zwarte doeken

Na het uitbundige begin van de Goede Week op Palmzondag jl keerde weer een soort van rust in de kerk,maar wel een vreemd soort rust met ingehouden adem om wat er nog komen gaat.Het grote kruis op het kerkplein leek al gauw een vertrouwd deel van het plein.Tot donderdag er een groot wit doek om het kruis heen wapperde. Alles kwam opnieuw in beweging: er was weer een eucharistieviering waarin het Gloria  klonk,brood en wijn werden gedeeld en het laatste avondmaal van Jezus werd herdacht.
Maar ook werd aan het einde van de viering het kaarslicht gedoofd en het altaar leeg gemaakt als teken van de verlatenheid en eenzaamheid van Jezus’ laatste nacht. Vrijdag, Goede Vrijdag, hangt een zwart doek om het kruis;vernedering, veroordeling, kruisiging. Jezus’ leven loopt ten einde.

 

In de viering van 15.00 uur zal de priester het kruis de kerk binnendragen en dan zingt hij:
‘Aanschouwt het hout des kruises waaraan het heil van de wereld heeft gehangen’.

Hoeveel mensen heb je nodig om een kerk te vullen?

Woensdagavond. Een stille kerk. ‘Een half uurtje meditatief moment’, hadden we het geadverteerd. En maar liefst twee mensen waren er op af gekomen… Bummer. Dacht ik. Drie mensen om welkom te heten, teksten voor te lezen en een paar liedjes te begeleiden op piano. Vijf mensen in een grote kerk. Verdwaald.

Tijdens de voortgang werd het buiten donker, en binnen dus ook. Trok de kaars die als enige in het midden stond meer aandacht naar zich toe en verdiepten zich de stiltes die vielen.

Op reis van palmzondag naar witte donderdag. Jezus in Jeruzalem. Ruzie zoekend en krijgend. Aarzelend zingen: ‘Midden onder u staat hij die gij niet kent’ (Wil degene die Huub Oosterhuis naar de zijlijnen van de liturgie probeert te dwingen, zelf alsjeblieft zijn biezen pakken?)

En wat zegt hij dan, die midden onder ons staat? “niet u hebt mij, maar ik heb u uitgekozen”. En vijf mensen wordt een massa, en in de stilte klinkt het leven.

“Mooie dienst”, zegt een van de twee bezoekers en van de ander komt een mooi-vriendelijke knik ten afscheid. Hoeveel mensen heb je eigenlijk nodig om een kerk te vullen? 

Futiel

Vanavond ‘Son of Man’ gezien. Vrijdag zendt de IKON de film uit en het is een aanrader. Het is een adaptatie van het Jezus-verhaal, geplaatst in de townships van een fictief ‘Judea’ in Zuidelijk Afrika.
‘Dit is mijn wereld’, zegt de Jezus-hoofdpersoon tegen het kwaad dat hem bedreigt. ‘Nee. dit is mijn wereld’, antwoord het kwaad. En de strijd begint. Tegen onrecht, censuur, onderdrukking en dwang.

Maar wat is het futiel allemaal! Een klein groepje mensen (12 plus 1), die samen praten, zingen, en onderling discussieren hoe het anders zou moeten in hun leefwereld. Praten en doen tot de dood er op volgt. En dan? Het is de geschiedenis van zovelen die op zijn gestaan tegen de machten die hen eronder hielden. En die het allemaal uiteindelijk met de dood hebben moeten bekopen.

Wat is het dat me drijft om te geloven dat de geschiedenis van één van die mensen de geschiedenis op zijn kop heeft gezet? Waarom zouden we juist rondom hem kerken bouwen, goede weken organiseren, liederen componeren en gebeden schrijven? Ik weet wel dat het antwoord pas komt in de paasnacht, maar wat nu vooral bijblijft is het ongelofelijk futiele, minieme en altijd weer repeterende verhaal van mensen die het ideaal belangrijker vonden dan hun eigen leven, die boven zichzelf uit geloofden.

Ik wil het geloven, al zou iedereen het tegendeel bewijzen. Ik wil het geloven dat het iemand een keer gelukt is om boven de vergetelheid uit te stijgen en zijn ideaal en geloof mee te delen aan al die miljoenen die na hem de wereld hebben bevolkt en bevolken. Ook nog zonder het antwoord dat pas in de paasnacht gegeven wordt. Dit is zijn wereld. Dit is mijn wereld.

En kijken vrijdag!