Parochianen onderweg – 2

In de zomermaanden zijn veel mensen onderweg. We gaan op zoek naar ontspanning, naar onbekende plaatsen, naar nieuwe energie. Dat kan in verre vreemde landen, in gebieden dichterbij, maar ook in de vertrouwde Gooise omgeving. Wie zo onderweg is, komt vaak met mooie verhalen thuis.

Piet van Vledder denkt na over zijn vakantie.

Kerstmis in zwembroek
Buiten zie ik hoe de regen de wereld geselt. Het laat me koud en maakt me warm van binnen. Straks stap ik in die grote buis met vleugels die me naar de zomer brengen zal. Twaalf uren in de lucht en ik stap uit in de zomerzon van Zuid Afrika. Mijn vriendin haalt me af en de komende vier weken hebben we het wel naar ons zin.

Telkens als ik hier kom stel ik mezelf weer de vragen: Hoe is het toch mogelijk? Waarom die aperte armoede? Doen ze er wel wat aan? Misdaadberichten in de krant, niet leuk. Dit is de duisternis.

Er is ook licht. De geweldige autoritten, de hartelijke mensen die ik ontmoet, de heerlijk braai die regelmatig plaatsvindt. Mooi weer en de zee in de buurt en de wijn die het gehemelte streelt. Daar loop, lig, rij en zit ik dan. Bijna tienduizend kilometer van de kille winter die de mensen in Nederland het leven zuur maakt.

Kerstmis in dertig graden. Kerkdienst in de Nederduits Gereformeerde traditie. Sober.
Om me heen kijkend zie ik het gezicht van een regenboognatie. Van alles te zien: gecultiveerd land dat rijke vruchten geeft, dorre en rotsachtige woestijn, rivieren die bijna leeg zijn, overvolle kustplaatsen, aperte rijkdom naast bittere armoede, blank naast zwart en bruin. En dat moet allemaal door één deur. Wat een schitterend land en een heerlijke uitdaging er iets mooiers van te maken. Ik hoop snel weer een kijkje te kunnen nemen. Het blijft trekken.