Zomaar een doordeweekse donderdag…

Ook in de zomermaanden is de kerk open op de donderdagavond van 19.00 uur tot 21.00 uur. Open voor mensen die een moment van stilte zoeken. Even uit de drukte, de orde van de dag of de agenda en een plekje in de kerkbanken vinden. Tijd nemen voor je eigen gedachten. Misschien een kaars aansteken, bidden. Of gewoon even zitten en niets denken… Drie minuten of tien of langer, dat is aan uzelf.

Om 20.00 uur wordt de stilte onderbroken voor een gedachte, een tekst, muziek. Daarna is er weer tijd en ruimte voor stilte en rust.

Vaart minderen

Wat scheelt er                           
met onze wereld?                       
wat scheelt er                           
met onze tijd?                           
                               
steeds meer                            
steeds beter
steeds vlugger                       

vlugger                           
beter                                
meer                                 
                               
luider                               
jachtiger                           
intenser                           

nog een idee                           
nog een afspraak                       
nog een activiteit
                               
nog een plan   
nog een festiviteit                       
nog een comité                         
                                 
we werken ons krom
we dekken ons in tegen alles
we amuseren ons dood

we proppen ons vol
met beelden en indrukken
lawaai en gejakker

en doen
en doen
en doen

we spannen ons in
we spannen ons nog meer in
–    en toch verandert er niets

dus
nog meer doen
nog meer inspannen

nog beter
nog sneller
nog meer?

nog meer
van hetzelfde
                           
dat lijkt
niet de aangewezen weg
om ons verlangen te bevredigen
integendeel zelfs

een vaag vermoeden
komt in mij op
zou het kunnen
dat we het wezenlijke
verloren zijn
vergeten
verdrongen hebben

dat we onze wortels
afgesneden hebben
ons fundament verlaten
onze bronnen dichtgegooid
                   
zou het kunnen zijn
dat we daarom juist
zo bezig zij?

zou het kunnen
dat we de vragen
niet meer kunnen verdragen
en daarom voortdurend antwoorden geven?

zou het kunnen
dat we de leegte niet meer uithouden
en ons daarom
volstoppen met beelden en woorden?

zou het kunnen
dat we de stilte niet meer uithouden
en daarom zo luidruchtig geworden zijn?

zou het kunnen
dat we het niet meer uithouden met onszelf
en ons daarom zo op de buitenwereld oriënteren?

zou het kunnen
dat we door alsmaar onderweg te zijn
het doel uit het oog zijn verloren?

zou het kunnen….

misschien
moeten we het
over een andere boeg gooien

misschien
moeten we de vicieuze cirkel
van maakbaarheid
van presteren
van doen
doorbreken

om te vinden
wat we werkelijk zoeken
zodat ons hart tot rust komt
en ons verlangen zwijgt

misschien is nu
de tijd gekomen
om even stil te staan
vaart te minderen
ons opnieuw te oriënteren
en opnieuw
onze koers te bepalen
misschien moeten we
afstand doen
van het geloof in het maakbare
van onze overtuiging
dat we almachtig zijn
van het geloof in de afgoden
macht
bezit
prestatie

misschien
moeten we
loslaten
ons losmaken
van wat belangrijk lijkt
ons losmaken
van verwachtingen
beelden
ideeën

en opnieuw leren zien
leren luisteren
ons laten drijven

op de stroom
van leven

van Gods liefde

om nieuw
te zijn
en nieuw
te worden

Uit: ‘ Alles loslaten omdat Hij mij niet loslaat’ geschreven door Anselm Grün en Andrea Schwarz