Het ligt onder Mexico.

Naast Belize en boven Honduras en El Salvador. We hebben het dus over Guatemala. Vanaf februari tot en met april, drie maanden dus, zal Lisa de Ridder daar wonen en werken.
Groep één van de misdienaars is dan afgeslankt tot drie leden, de kinderkerkkinderen zien haar al die tijd niet, de toneelclub moest het al doen zonder haar speeltalent en de parochie gaat haar natuurlijk ook missen.

Vertel op, Lisa, waarvoor laat je ons in de steek?
“Ik ben bezig met mijn opleiding onderwijsassistent en was toe aan een specialisatie. Ik heb gekozen om drie maanden stage te gaan lopen in Guatemala. Vandaar.”

Samen met nog vijftien meiden en een begeleidster vliegt Lisa donderdag 31 januari via Madrid naar Guatemala-city. Na de reis van zo’n vijftien uur mogen ze even bijkomen met een nachtje in een hotel. De dag erop gaat de reis verder met de bus naar Quetzaltenango. (even googlen leert dat Quetzaltenango de tweede stad van Guatemala is en door de bevolking ‘ Xela ‘ wordt genoemd. Een stuk simpeler!)
In die stad – op plusminus 2200 m hoogte – wordt Lisa ontvangen in een gastgezin en daar zal ze haar tijd in Guatemala doorbrengen.

En, wat verwacht je te zien als je bent aangekomen op de plaats van bestemming?
Lisa: ” Ik heb al aardig wat foto’s bekeken en weet dus al een beetje hoe de straatjes en huizen er daar uitzien. Wat ik verder moet verwachten? Ik heb werkelijk geen idee! Ik heb nog niet eens echt het gevoel dat ik daar volgende week zit.. dat is zo bizar. Ik verwacht wel dat de mensen daar erg klein zijn, zelf ben ik ook voor Nederlandse begrippen niet de kleinste dus ik zal daar vast helemaal als een reus rond lopen. “

In Guatemala is het in die maanden zo’n 25 graden, niet verkeerd! Maar het gaat wel om een opleidingsspecialisatie, dus moet er ook stevig worden aangepakt. Om te beginnen vier weken een intensieve taalcursus Spaans. Daarna volgt de stage op een basisschool.

Wat gaat er zeker mee in je koffer?
Lisa: “Ik neem absoluut foto’s mee van mijn vrienden en familie. Helaas kan mijn gitaar niet mee, dat is namelijk niet zo handig in het vliegtuig en ik ben erg bang dat er iets mee gebeurd. Maar een ramp is dat niet, want dan koop ik er daar wel eentje en laat ik hem daar.”

Gelukkig hoeven we niet drie maanden te wachten om weer iets van Lisa te horen:
” Ik ben te volgen op www.lisaderidder.waarbenjij.nu en af en toe schrijf ik iets op de website van de kerk. Ook hebben we met de hele groep een weblog aangemaakt waar we dan om de beurt iets op schrijven. Het adres hiervan is: http://going2guatemala.wordpress.com.