Dicht bij het kloosterleven.

” Als de monniken al zo prachtig zingen, hoe mooi is dan in de hemel het engelenkoor?”
Een spontane opmerking van een parochiaan die onlangs een aantal dagen verbleef in een Benedictijner klooster in Chevetogne.
Elk jaar nodigt pastoor Leen Wijker anderen uit om in de periode na Pasen voor een lang weekend het leven mee te maken in la Monastère de l’Exaltation de la Sainte Croix.
Hij vindt het belangrijk om daar tijd voor vrij te maken: ” het is een hele goede gelegenheid om elkaar en God te ontmoeten in de rust, liturgie en stilte.”

Het klooster is bij ons beter bekend als ‘het klooster van Chevetogne’, zo genoemd naar de naam van de Belgische plaats waar het sinds 1939 te vinden is.
De monniken van de abdij wijden zich aan het bevorderen van de eenheid tussen alle christenen, met bijzondere aandacht voor de toenadering tussen de Ooster-orhtodoxe kerken, die de Byzanthijnse ritus volgen en de Rooms-katholieke kerk met haar Latijnse ritus.

Ongeveer de helft van de monniken leeft en viert de liturgie volgens de Byzanthijnse ritus ( in het kerkslavisch en het Grieks); het andere deel volgt de Latijnse ritus (Novus Ordo Missae). Beide groepen nemen deel aan elkaars vieringen, waardoor de eenheid tussen beide liturgische tradities wordt benadrukt. Het streven is zo diep mogelijk door te dringen in de christelijke ziel van Oost en West ondanks confessionele verschillen.

Pastoor Leen Wijker: ” de Byzantijnse liturgie en de oosterse spiritualiteit is een andere vorm van vieren en beleven dan wat bij ons gebruikelijk is. Het mogen meevieren is een inspirerende ervaring en het verblijf in Chevetogne roept dan ook veel in een mens wakker. Je ontmoet ook jezelf.”

Rust, stilte, ontroering en bijzonderen ervaringen. Het zijn woorden die door veel van de gasten van het klooster genoemd worden.

Voor de een lagen de meest bijzondere momenten in de vroeger uren:
“Hoogtepunten voor mij waren de diensten in de Byzantijnse kerk om 06.00 uur in de morgen. Het is zo mooi en vredig om het licht te zien worden door de ramen van de kerk en het ontwaken van de vogeltjes te horen. Het gezang van de monniken en het kleine groepje vroege kerkgangers zorgden voor een intieme sfeer.”

Een ander herinnert zich vooral een avondviering:
“Maar het allermooiste was bij de completen op zondagavond.Daar werd op het laatst door 4 monniken de Maria-hymne gezongen. Zo ontroerend dat je tranen in je ogen hebt. Schitterend.”  

Ook dit jaar bestond de groep die Chevetogne bezocht heeft uit parochianen van de Oud-katholieke kerk en gemeenteleden van de Regenboogkerk.
Zo samen te gast zijn in een klooster waar de oecumene wordt betracht, maakt het verblijf nog meer bijzonder en waardevol. 

Ook in 2008 hoopt pastoor Wijker opnieuw met belangstellenden af te reizen naar Chevetogne. Net als in voorgaande jaren zullen ook dan eerst een aantal voorbereidingsavonden gehouden worden, waar meer wordt verteld over de Byzanthijnse liturgie.