Futiel

Vanavond ‘Son of Man’ gezien. Vrijdag zendt de IKON de film uit en het is een aanrader. Het is een adaptatie van het Jezus-verhaal, geplaatst in de townships van een fictief ‘Judea’ in Zuidelijk Afrika.
‘Dit is mijn wereld’, zegt de Jezus-hoofdpersoon tegen het kwaad dat hem bedreigt. ‘Nee. dit is mijn wereld’, antwoord het kwaad. En de strijd begint. Tegen onrecht, censuur, onderdrukking en dwang.

Maar wat is het futiel allemaal! Een klein groepje mensen (12 plus 1), die samen praten, zingen, en onderling discussieren hoe het anders zou moeten in hun leefwereld. Praten en doen tot de dood er op volgt. En dan? Het is de geschiedenis van zovelen die op zijn gestaan tegen de machten die hen eronder hielden. En die het allemaal uiteindelijk met de dood hebben moeten bekopen.

Wat is het dat me drijft om te geloven dat de geschiedenis van één van die mensen de geschiedenis op zijn kop heeft gezet? Waarom zouden we juist rondom hem kerken bouwen, goede weken organiseren, liederen componeren en gebeden schrijven? Ik weet wel dat het antwoord pas komt in de paasnacht, maar wat nu vooral bijblijft is het ongelofelijk futiele, minieme en altijd weer repeterende verhaal van mensen die het ideaal belangrijker vonden dan hun eigen leven, die boven zichzelf uit geloofden.

Ik wil het geloven, al zou iedereen het tegendeel bewijzen. Ik wil het geloven dat het iemand een keer gelukt is om boven de vergetelheid uit te stijgen en zijn ideaal en geloof mee te delen aan al die miljoenen die na hem de wereld hebben bevolkt en bevolken. Ook nog zonder het antwoord dat pas in de paasnacht gegeven wordt. Dit is zijn wereld. Dit is mijn wereld.

En kijken vrijdag!