Zoiets als een zandbak, maar dan heel groot.

(nu met foto’s) Of een strand, maar zonder alle badgasten. In ieder geval niet zoiets als een drukke stad of een gezellig schoolplein.Denken we aan de woestijn, dan denken we aan leeg, kaal en alleen. Aan warm en dorst.

De kinderen van Lering en Vermaak hebben afgelopen zaterdag een middag lang nagedacht, gepraat, gewerkt en gespeeld over de woestijn. Ze raadden de antwoorden op de vragen of het waar is dat het altijd snikheet is in de woestijn of dat het klopt dat er daar ook vissen leven. En of de Sahara zo groot is als Nederland.
Wat ze niet wisten is dat ook Nederland een Sahara heeft, bij Ommen in Overijssel.

Daarna was het goed toeven in de oase; het kerkportaal was veranderd in een tent met geurende wierook, vlakkerende lichtjes, lekkere kussens om op te zitten en schalen vol zoete lekkernijen, zoals abrikozen, rozijnen en natuurlijk zandkoekjes! In die tent in de oase hoorden we over dat volk dat langgeleden in de woestijn moest leren om volk van God te zijn. En over het jodendom en het christendom en wat die geloven met elkaar te maken hebben. 

Eenmaal uit de oase begonnen de kinderen met de zoektocht in de kerk naar verhalen over mensen uit de bijbel die iets bijzonders in de woestijn hebben meegemaakt. Ze bekeken platen over Hagar, Elia, Mozes en Jezus.

Wie in de donkere woestijnnacht omhoog kijkt, ziet talloze sterren. Als het echt goed donker is, geen lampen of lantaarnpalen aan, dan kunnen ook wij in de nacht omhoog kijken en duizelig worden van zoveel lichtpuntjes.  ” Als ik daar naar kijk”, zingt koning David in een psalm, ” dan voel ik me klein. En toch kent God mij, houdt Hij van mij!”
De kinderen hebben zo’n ster geplakt, een lichtpuntje als een belofte dat God erbij is.

De middag werd afgesloten op het altaar met een lied, de gebeden die de kinderen zelf gemaakt hadden en de zegen om verder te gaan.