Mondje dicht! 24h

(met verslag van hun ervaringen nu- in 2007 ) Het is begonnen, de 24uurnietsetenmondjedicht-actie van een aantal parochiejongeren. Op hun werk, in een winkel, thuis of op een voorlichtingsdag, het begint gewoon. 

Wat kun je er vooraf over zeggen? Lisa voorziet stevige aanvechtingen maar heeft goede moed: 

“Het is twaalf uur en het 24 uur niet eten is begonnen. Aangezien eten één van mijn hobby’s is en ik van meerdere bronnen heb gehoord dat ik een zogenaamde ‘vreetzak’ en ‘lekkerbek’ ben zal het zeker niet makkelijk worden. Ik ben aan het werk tot vijf uur en tot die tijd zal het vreselijk afzien zijn.
De verleiding hier in het winkelcentrum zijn ontzettend groot;
de heerlijke hartige broodjes van de broodjeszaak hier verderop.. de verrukkelijke knabbelstokken van de bakker.. de slagerij met de perfécte broodjes kroket en de lekkerste mosterdsaus die er bestaat.. de vietnamees met de loempiaatjes hier op het plein.. de vaste klant die elke zaterdag vraagt of we zin hebben in iets lekkers.. en zo kan ik nog uren doorgaan.                   

                    

Gelukkig heb ik veel afleiding, want thuis zitten met een volle koelkast was misschien nog wel iets moeilijker geweest.
Veel water drinken is het advies wat ik van veel mensen kreeg, en dit ga ik dan ook zeker opvolgen… “

Jillis:
Net terug van de open dag aan de Universiteit van Utrecht zit ik hier aan tafel met de bon voor het lunchpakket dat we daar zouden krijgen ongebruikt nog voor me. En m’n kopje thee. Want, joepie, de vasten is begonnen!

Geen frietje op het station genomen, geen broodje gehaald bij die lekkere warme bakker onderweg en voor het eerst sinds maanden aan de thee. Want, help, ik mag ook geen koffie!

Hoewel ik op het moment nog totaal geen trek heb, laat staan het maaggeknor dat ik vanavond wel zal krijgen, merk ik al wel dat een dagje vasten toch wat discipline kost. Of eigenlijk vooral jezelf eraan blijven herinneren dat je vast. Net als Lisa ben ik toch ook een behoorlijke lekkerbek en een crackertje, beker yoghurt of een paar dropjes zijn zo gepakt.

Maar, het gaat goed, m’n tweede kopje thee is ver-ruk-ke-lijk (Alice, mogen we echt geen koffie?) en energie heb ik ook nog genoeg, dus nu met m’n erom piepende hond uit!

En nu echt…

Het eerste verslag!
De gesloten mondjes hebben zich verzameld in Leens nederige optrekje! Na even kort besproken te hebben hoeveel honger we al wel niet hadden (Astrid: “Als een paard!”, bij de rest viel het mee :)), heeft Leen een simpel doch smakelijk tuinbouillonnetje voor ons gemaakt.  Hoewel het niet bepaald dat lekkere broodje kroket was, was het in ieder geval wel goed warm en toch stilde het onze kleine trek een beetje.
Helaas, hierna alleen nog maar thee (Leen: “Ik heb wel een heleboel smaakjes!”) en water!

Maar toen!

Mariëtte arriveerde! Ook zij was benieuwd naar onze mate van trek dan wel honger maar het verbaasde haar niet dat dat eigenlijk nog niet zo speelde.  In het kort vertelde ze wat er nu eigenlijk gebeurt als je het typische ‘hongergevoel’  krijgt: glucose is de boosdoener! Of liever gezegd, de (nu verminderde) hoeveelheid in je bloedbaan, je zogeheten bloedsuikerspiegel. Normaal ligt deze ongeveer tussen de 3,5 en de 6,5. Het verschil tussen ons dappere vasters en Leen “die morgen nog een intensieve dienst heeft”, was goed te merken!
Met een glucosemeter (én een prikje in de vinger om bloed te tappen :O) stelde Mariëtte onze glucosewaarden vast. Terwijl Leen op de 6,9 eindigde lag ons gemiddelde zo rond de 4,8.
Voorlopig dus nog geen zorgen dat het te laag wordt, maar; mochten we duizelig worden, dan maar een vruchtensapje!
En: voor vanavond en morgenochtend werd ons een verfrissend wandelingetje aangeraden. Wéér niet lekker uitslapen morgen, dat ook nog!

Brrr, beestjes!

Leuk hoor, logeren bij de pastoor!
Zit uw hongerige journaliste dapper berichtjes te posten om de site up-to-date te houden, landt er zomaar een lieveheersbeestje op het toetsenbord!
…jawel, Leen heeft last van een lieverheersbeestjesplaag..-_-
Gelukkig lijken ze de zolder waar wij slapen nog niet zo geïnfiltreerd te hebben en kunnen we misschien ongestoord “The terminal” gaan kijken!
….hoewel, als we Leen moeten geloven..zitten daar “grote, dikke, zwarte muizen!”

 

Jawel, ze zijn nog wakker!
Hoewel ‘actief’ en ‘levendig’ dan in dit geval weer niet onder die term vallen..  Bart en Sanne hadden gister een scoutingnacht waardoor hun vermoeidheid alleen nog concurrentie krijgt van een bijna-in-slaap-vallende-of-is-ze-al-in-slaap-gevallen?-Astrid, maar, tot dusver bleven we ze nog wakkerporren!
Want in de DVD-speler van Alice zat “The Terminal”. Jawel, over een luchthaven!
Pastoraatmedewerkers zijn we helaas niet tegengekomen, aangezien de leidinggevende van de luchthaven de hoofdpersoon er juist uit probeert te werken. Viktor Navorski, het hoofdpersonage gebaseerd op iemand die het allemaal ook echt heeft meegemaakt, komt van zijn thuisland Katrozhia aan in de VS.
Tijdens zijn vlucht is er echter een coup gepleegd en zijn land bestaat simpelweg gewoon niet meer. Geen land dus geen paspoort, geen paspoort dus geen visum, geen visum dus geen bezoek aan de VS! Hoewel de directeur zijn probleem het liefst doorspeelt naar een ander, blijkt Viktor prima in staat te zijn zich aan te passen. Het einde liet echter nog een tijdje op zich wachten, want…

Net toen het spannend werd kwam Dio binnen!
Met een stapel dvd’s en een boekje Intercity Bestemming Pasen. Op de dvd waarvan wij er allemaal eentje gekregen hebben staan zes filmpjes bij zes stations van Pasen. Zes stations op een lijdensweg. Enkele stations hebben wij bekeken, slechts een enkele maal gehinderd door plots opduikende lieveheersbeestjes.
De val, de vrouwen van Jeruzalem. Beelden en schilderijen bij een tekst over de Jezus’ weg naar het kruis.
Dio heeft ons toen enkele teksten uit het boekje voorgelezen, van Palmzondag tot de dood aan het kruis en de verloochening op Goede Vrijdag (paasnacht blijft nog even een verrassing…).

Zoals Dio mooi verwoordde: “Het leuke van dit is dat je het in je eigen leven kan plaatsen. Het wordt je eigen verhaal.”

En hoe is het met de honger?
Thee helpt, vinden wij! In ieder geval lekker warm.. en natuurlijk is het grote scala aan smaakjes ook niet mis! Bosvruchten, mint, Engelse melange… ook al vast hij niet mee, Leen doet wel z’n best voor ons! ๐Ÿ™‚
Lisa heeft enkele trek-dipjes doorstaan, Astrid heeft nog steeds behoorlijke honger, Sanne ondertussen ook best wel. Bij Bart is niet zozeer z’n trek maar meer z’n moeheid opvallend; als dat nachtelijke wandelingetje hem nog maar lukt! Jillis’ maag protesteert nog niet zo erg tegen het niet eten, maar haar hersenentjes bleven gedurende de film haar toch maar steeds doen denken: “Zie je wel dat je The Lion King in die dvdspeler had moeten schuiven…” En niet onterecht! Het laten zien van Whoppers, Whoppers XL, ontzettend-lekker-eruitziende-broodjes, en nog erger, chocola heeft de regisseur van The Terminal niet gemeden!
Simba eet tenminste nog larfjes en andere ‘slijmerige, maar smakelijke!’ insecten, maar of we zelfs na een dag vasten daar nou zo’n trek in zouden hebben… ๐Ÿ™‚

De enige man in het groepje
en Astrid op de bank bij Leen in de woonkamer achterlatend gingen de échte stoere vrouwen de nachtelijke wandeling ondernemen! In de regen, helemaal van de pastorie tot aan het begin van de groest, wOW! o_0
Maar, genoeg gewandeld en actief geweest! Nog één pot thee, één van de tig smaakjes, en wij gaan lekker slapen!
Welterusten, en tot morgen!

en: YES, al 12 uur en 55 minuten zónder eten.. en koffie!
 

Kijk, jawel, ze leven nog,
De vasters zijn wakker! Hoewel Bart en Astrid pas rond 15:30 in slaap zijn gevallen zijn ook zij gesignaleerd, Bart zelfs dapper als eerste onder de douche (anders staan die vrouwen daar weer langzaam te doen…).
En gelijk ook maar even het hongergevoel gepeild: Bart heeft “best wel een beetje trek” en Lisa is het daarmee eens, maar voegt daar nog wel aan toe “maar wel in lekkere dingen”. Hoge nood is er dus nog niet zo! Astrid valt het nu alles mee, vooral omdat ze meestal “met zin in eten wakker wordt”. Sanne heeft ook niet zo’n last en Jillis ook niet. Doen we iets niet goed??
Tot zo bij de dienst, nu eerst thee!

(En voor degenen die nog graag een bijdrage aan onze actie zouden willen leveren; na de dienst zal er in de Akker nog een lijst liggen.)

 

Joepie, we hebben het gehaald!

We hebben er nog een één-uur-en-drie-kwartier-durende dienst voor moeten doorstaan, maar nu is onze vasten toch echt beëindigd. Hoewel we in de Akker nog wel braaf thee zaten te drinken en de verleiding van het eten van koekjes weerstonden, werden de chocola’tjes toch maar vast gepakt  ‘voor zometeen’ (stel je voor dat het weer mag en het zou zomaar op zijn!).
Maar toen het dan ook echt 12 uur werd, smaakte het geweldig, zeker aangezien de kop koffie erbij ook weer mocht! Daarna zijn we snel naar de pastorie verhuisd, waar Leen de broodjes al op tafel aan het zetten was. Terwijl wij ons vast te goed konden doen aan lekker sap, crueli, kwark en broodjes kaas verdween Leen in de keuken.. en verbaasde ons daarna met zijn kookkunsten! Daarna waren onze buikjes weer goed gevuld met een broodje (nou, mega-Italiaanse bol!) tartaar of eiersalade en Leen is ruimschoots vergeven voor het niet solidair meevasten!
Voldaan gingen we daarna naar huis: met een volle buik (alhoewel die van Lisa misschien wat té; “ik heb wel buikpijn nu!”) en met een mooie totaalscore aan opgehaald geld:
mits onze berekening klopt hebben we zo’n 700 € van onze sponsors gekregen!

Allemaal ontzettend bedankt!
En hoewel we de eerstkomende tijd misschien niet zoveel thee zullen drinken, vonden wij het in ieder geval ook hartstikke gezellig, leuk en goed om te doen!

Wordt niet meer vervolgd..