Ik neem deze man!

Opnieuw verzorgt Vita Nuova een vermakelijke avond en speelt ze een komisch stuk: Ik neem deze man! Over een bewusteloze man in een sporthemdje en boxershort na de Hilversumse Cityrun. Over listen en bedrog. Over vele complicaties en flitsende hilariteit.
Deze romantische klucht kunt u zien op vrijdag 21 februari, 20.00 uur in De Akker. Vanaf 19.30 uur gaan de deuren open. Toegang: tien euro en dat is inclusief een consumptie bij binnenkomst en in de pauze.

Kaarten reserveren kan nog via reserveren kan via ok-vitanuova@hotmail.com.

Verschrikkelijk leuke avond!

De rode loper lag uit en de ontvangst in het portaal met een glaasje chocolademelk of Glühwein was warm te noemen; nog voor het programma van het Schrikkelfeest op vrijdag 7 februari begon, zat de (winter-)stemming er al goed in! In de kerk werd dat winterse onderstreept door de verlichting en aankleding, zoals wollen mutsen en sjaals aan de kerkbanken, ijsberen en sneeuwbaldecoraties.
Met enig aplomp werd de presentator van het feest aangekondigd en vanaf daar ontrolde zich een gevarieerd programma. Met accent op de winter werd voor de pauze gezongen en gemusiceerd door solisten en duo’s, kon meegekeken worden naar het verder werken aan een schilderij en het klaarmaken van passende hapjes voor na het programma. Vlak voor de pauze verplaatste de aandacht zich naar de ‘Bierstube’, waar de pastoriethuisbrouwer een en ander vertelde over zijn bier. Natuurlijk kon aansluitend een ieder langslopen om zo’n biertje of een sapje te proeven. Met veel genoegen!

Ondertussen werd in de pauze de aankleding van de kerk veranderd naar lente. Groen, bloemen, schaapjes en een warm licht zetten de kerk in een andere stemming. De optredens in het programmadeel dat volgde droegen ook bij aan die overgang naar de lente. Opnieuw veel muziek in veelsoortige genres en ook een verhaal en een recept voor vega-kip.
Als finale werd na het bedanken van degenen die hadden bijgedragen aan de avond een lente-medley ingezet. Enthousiast werd meegezongen met fragmenten uit liederen als ‘Morning has broken’, ‘Het is altijd lente in de ogen van de tandartsassistente’, ‘Tulpen uit Amsterdam’ om tenslotte uit volle borst zingend af te sluiten met de ‘Shaffy-cantate’.
Einde programma, maar nog niet einde feest. In het portaal stonden glazen bubbels, sapjes en ook hapjes klaar om nog even te bekomen en na te genieten. Mooi, zo’n Schrikkelfeest!

Kaarsen branden

Wat is het nou helemaal, zo’n vlammetje op zo’n kaars? En toch. In de viering van zondag 2 februari werd ‘De opdracht van de Heer in de tempel’ gevierd, ook wel bekend als Maria Lichtmis. In het evangeliegedeelte lazen we over blijdschap om het kind die het licht van de wereld genoemd wordt. En ook hoe kwetsbaar dat licht is, hoe het tegengewerkt zal worden. Licht en donker.

In de viering werden de kaarsen die in de vieringen gebruikt worden, gezegend. Drie dozen met drie soorten kaarsen symboliseerden al die kaarsen. En bij elke doos werd kort ingegaan op wat voor betekenis zo’n kaars kan hebben.
Zo werd bij de eerste doos, de kaarsen voor de Gods lamp die staat voor Gods aanwezigheid, herinnerd aan de Poolse vakbeweging Solidarność in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw. Hoe die beweging hard werd neergeslagen in december 1981. Hoe ook in Nederland de oproep klonk om tijdens de kerstdagen dat jaar een brandende kaars voor het raam te zetten. Een teken van solidariteit. Heeft het geholpen? Kan zoiets helpen? In 1989 werd Solidarność weer gelegaliseerd, voorman Wałęsa werd later president van Polen. Door die kaarsje natuurlijk. Natuurlijk niet. Lag het aan die kaarsjes van solidariteit. Wie weet?

Bij de tweede doos , die met de altaarkaarsen, vertelde pastoor Victor over hoe hij de kerk in zijn jeugd en die van laten had ervaren. Hoe die kaarsen daarbij belangrijk waren en zijn. Dat ze met hun licht en warmte troost kunnen bieden, licht en warmte die staan voor Gods ontferming.

De derde doos bevatte de devotiekaarsen. Een parochiaan wees erop dat er verbinding moet zijn tussen het zondagse en doordeweekse. Is dat er niet, dan is de kerkgang meer iets als een lifestyle-item. En wat willen we doorgeven? De suggestie werd gedaan om de door de pastoor uitgedeelde kaarsen mee te nemen naar huis en daar ‘s avonds weer aan te steken en voor het raam te zetten. Als teken dat we het licht van Christus niet alleen in de kerk houden, maar dat we er mee naar buiten willen gaan.

Als lied zongen allen telkens weer: ‘ Zuivere vlam, verdrijf met je licht’de angsten van ons hart.’
Zo’n kaars aansteken is zoveel meer dan een vlammetje doen branden. Het is iets van jou en gaat over jouw intentie, jouw hoop.

Ondertussen…

Achter de schermen wordt hard gewerkt aan de organisatie van het Schrikkelfeest. Vóór de schermen zullen op vrijdagavond 7 februari parochianen een verrassend en divers programma invullen. Met voor en na de pauze muziek (instrumentaal en vocaal), bijdrages uit de vertel- en schilderkunst, met kennismaken met een best bijzondere hobby en vaardigheden waarvan een ieder mag proeven.
Kortom, een afwisselend programma voor een mooie avond met elkaar.

Het Schrikkelfeest begint op vrijdag 7 februari om 20.00 uur. Vanaf 19.30 uur gaan de deuren van de kerk open. 
Om te weten op hoeveel bezoekers we kunnen rekenen, is het prettig als je even doorgeeft dat je komt. Dat kan via: cultuur@stvitus.nl of even zeggen tegen Monique.

Verpest je eigen dood niet

Op de tweede van de vier thema-avonden over wat ons ten diepste raakt, zal Anne-Christine Girardot spreken over euthanasie, palliatieve zorg, voltooid leven en de kunst van het sterven.
Anne-Christine Girardot is programmamaker en regisseur van tv-programma’s als ‘De Kist’, ‘Ik mis je’ en ‘Tijd om te sterven’. Geboeid door thema’s rond het levenseinde probeert ze erover na te denken in het licht van haar persoonlijk geloof. Als vrijwilliger in een hospice leert ze daar de praktijk van ‘een goede dood’ in al zijn vormen.

Datum: dinsdag 28 januari
Aanvang: 19.30 uur
Plaats: De Akker (gebouw naast de kerk)
Toegang gratis

‘Het leven gaat ons niet voorbij’ is een serie avonden over ‘grote thema’s in een lichte setting’, georganiseerd vanuit de oudkatholieke St. Vituskerk.
Voor mensen die kunnen luisteren en hun eigen verhaal willen spiegelen aan de ervaringen van een ander. Avonden ook om zelf mee te praten.

Komende data: 28 januari, 3 maart en 19 mei 2020.

Levenslicht

Voorbij fietsend over het Dudokpark zou het je misschien helemaal niet zijn opgevallen. Op vrijdag, einde middag, in het wat grijze van die dag en de schemering die al spoedig zou volgen, stonden wat mensen stil bij elkaar aan de rand van de vijver. Om 17.00 uur nam burgemeester Broertjes het woord en sprak hij over ‘een klein gebaar maar van een behoorlijke importantie’. De aanwezigen waren samen gekomen voor de onthulling van het tijdelijke Holocaustmonument ‘Levenslicht’.

Het monument Levenslicht is ontworpen door Studio Roosegaarde namens het Nationaal Comite 4 en 5 mei en bevat 104 duizend ‘lichtgevende’ stenen, verwijzend naar de 104 duizend uit Nederland gedeporteerde Joden, Sinti en Roma. Alle stenen vormden op 16 januari eerst één groot monument in Rotterdam, met een diameter van ruim 20 meter. Vervolgens werden ze samen met uv-lichtbronnen verspreid onder zo’n 170 deelnemende gemeenten. Waaronder ook dus Hilversum.

Burgemeester Broertjes memoreerde in zijn toespraak dat in de oorlogsjaren 2000 Joodse burgers uit Hilversum weggevoerd zijn. Hij hoopte dat het monument ons ook herinnert aan de vrijheid die wij nu hebben. En hoe wij verder zijn gegaan die afgelopen 75 jaar.

Het monument is tot en met volgende week zondag 2 februari te zien.
Die vrijdag, net na de toespraak, was de lichtwerking van de stenen vagelijk te zien. Wie een uur later nog eens langs de vijver fietste, stapte af om even stil te staan bij dat bijzondere lichtspel op het water.


Afscheid van de aartsbisschop

11 januari trad Joris Vercammen terug als aartsbisschop van Utrecht van de oud-katholieke kerk van Nederland. Tijdens het symposium over de toekomst van bisschopsambt dat hem op die dag werd aangeboden, werd ook de volgende video vertoond, die een inzicht geeft in het denken en doen van deze inspirerende man. Een nieuw interview in het dorp van zijn jeugd in België werd gecombineerd met beelden van de pelgrimstocht die hij in 2015 maakte door Zweeds Lapland.

Op zondag 26 januari zal Joris Vercammen als ‘gewoon priester’ voorgaan in de eucharistieviering in Hilversum. Een mooie gelegenheid om afscheid van hem te nemen als onze bisschop!
(Een verslag van het hele symposium, inclusief alle toespraken, kunt lezen op https://www.okkn.nl/?b=4244 met daarbij ook de verfrissende inbreng van onze eigen parochiaan Inge van Maaren!)